Brenda van Veldhuizen

Waarom een praktijk voor rouw en trauma?

Veel mensen vragen mij dit omdat het ‘nou niet echt een vrolijke aangelegenheid’ is. Ik zie dat anders. Ik zie het als noodzaak om te leren omgaan met de donkere kanten van het leven. Als je wilt leven dan moet je ook met de dood (of verlies of tegenslagen) omgaan. Het is de keerzijde van dezelfde medaille, het is liefde en het risico lopen dat je het kan kwijtraken.

Ik kom graag met je in contact

Heb je vragen of wil je eens bespreken wat ik voor je kan betekenen?

Neem contact op

Ik groeide op met mijn meervoudig gehandicapte broer, Jerry. Hij was chronisch ziek. Mijn ouders merkten dit toen hij vier jaar oud was, hij zou niet oud worden was de boodschap. Wat een groot verlies voor mijn ouders, en voor mij. In ons gezin was hierdoor sprake van chronische rouw. Dat hij speciale zorg en aandacht nodig had was een gegeven. Het zorgde ervoor dat wij als gezin heel betrokken bij elkaar waren. Hij zorgde voor verbinding. En tegelijk was er een groot verdriet. Daar werd niet over gesproken want de wereld draaide door. Maar ik heb het wel altijd gevoeld.

Ik leerde niet goed hoe ik met deze overspoelende emoties om moest gaan (pijn, angst, verdriet, boosheid) en dus gingen deze emoties ondergronds. Meerdere keren liep ik vast in vriendschappen en in mijn werk en gezondheid. Tot ik eindelijk zover was dat ik deze emoties toe kon laten. Als je van iemand houdt en die gaat dood, dan doet dat pijn. Mijn broer ging dood toen ik 20 was.

Rouw verandert je. En de rouw zelf verandert ook. Het raakt uiteindelijk meer op de achtergrond. En toch bij momenten is het even sterk en allesomvattend aanwezig.

Na heel wat jaren ploeteren, leren, ervaren en werken heb ik mijn verlies betekenis gegeven. In mijn dagelijks leven en in mijn werk. Dat maakt mij een gezegend mens.